Με αφορμή την κυκλοφορία των δύο νέων της βιβλίων, «Καθ’ οδόν» και «Η τέχνη τού να μην πεθάνεις – Οι απείθαρχοι», η Σεμίνα Διγενή παραχώρησε συνέντευξη αναφερόμενη στην πολυδιάστατη πορεία της. Έχοντας αφήσει το στίγμα της στην ελληνική δημοσιογραφία, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται ως συγγραφέας και βουλευτής του ΚΚΕ.
Το βιβλίο «Καθ’ οδόν» περιλαμβάνει 15 μονόπρακτα της καθημερινότητας με κεντρικούς ήρωες καθημερινούς ανθρώπους, όπως μια γυναίκα που έχασε το σπίτι της σε πλειστηριασμό και έναν ερωτευμένο έφηβο. Παράλληλα, το έργο «Η τέχνη τού να μην πεθάνεις – Οι απείθαρχοι» φέρνει αντιμέτωπους σπουδαίους νεκρούς με την εξουσία και τη μνήμη. Και τα δύο βιβλία, σύμφωνα με τη δημιουργό τους, μοιράζονται ως κοινό νήμα την ανυπακοή ως στάση ζωής.
Η τέχνη, η τεχνητή νοημοσύνη και η ελευθερία
Αναφερόμενη στις σύγχρονες προκλήσεις, η Σεμίνα Διγενή σημείωσε ότι την ανησυχεί λιγότερο το ενδεχόμενο οι μηχανές να αρχίσουν να σκέφτονται και περισσότερο το ενδεχόμενο οι άνθρωποι να σταματήσουν. Όπως υπογράμμισε, η τεχνητή νοημοσύνη παράγει περιεχόμενο αλλά στερείται βιωμένης αγωνίας και κοινωνικής συνείδησης, τονίζοντας πως ο φόβος της αφορά μια κοινωνία που θα θεωρήσει περιττό τον ποιητή.
Σχετικά με την ελευθερία στην τέχνη, επεσήμανε ότι τυπικά υπάρχει, ωστόσο ουσιαστικά «έχει τιμοκατάλογο», καθώς η λογοκρισία συχνά εμφανίζεται υπό τη μορφή χορηγών. Υποστήριξε ότι η σπουδαία τέχνη οφείλει να αναποδογυρίζει το μυαλό και να δημιουργεί ερωτήματα, λειτουργώντας ως πολύτιμο όπλο ενάντια στη βαρβαρότητα, παρότι δεν αποτελεί από μόνη της μαγικό εμβόλιο κατά των πολέμων.
Η δραστήρια καθημερινότητα και η πολιτική
Έχοντας συγγραφικό έργο εννέα βιβλίων τα τελευταία επτά χρόνια, η ίδια περιέγραψε μια υπερκινητική αντίληψη για τη ζωή. «Δεν έχω χρόνο να γεράσω», ανέφερε χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι η επαφή με τους ανθρώπους και τις ιστορίες τους αποτελεί την πρώτη ύλη για τη γραφή της.
Σχολιάζοντας την τρέχουσα κοινωνική και οικονομική συγκυρία, τόνισε ότι το ΚΚΕ επιμένει πως η δυστοπία και η ακρίβεια δεν αποτελούν μονόδρομο. Κατά την ίδια, η συμπόρευση με το κόμμα προϋποθέτει την άρνηση του πολίτη να παραμείνει απλός θεατής της ζωής του.
