Η συζήτηση γύρω από τη διαδικασία μοριοδότησης των μαθητών-αθλητών για την εισαγωγή τους στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα επαναφέρει στο προσκήνιο τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι που συνδυάζουν τον πρωταθλητισμό με το σχολείο. Η έλλειψη επαρκών αθλητικών υποδομών εντός των σχολείων και η προβληματική διαχείριση των ωρών προπόνησης δημιουργούν συνθήκες υπερπροσπάθειας για τους μαθητές, οι οποίοι καλούνται να ισορροπήσουν ανάμεσα στα μαθήματα, τα φροντιστήρια και τις καθημερινές προπονήσεις.
Σύμφωνα με τις επισημάνσεις γύρω από το θεσμό, τα μόρια θεσπίστηκαν αρχικά ως μια μορφή αναγνώρισης της διπλής προσπάθειας που καταβάλλουν οι νέοι αθλητές. Ωστόσο, η πρακτική εφαρμογή του μέτρου έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα προβληματική, καθώς εδώ και χρόνια αποτελεί κοινό μυστικό ότι καταγράφονται φαινόμενα τεχνητής δημιουργίας ομάδων και συμμετοχής αθλητών-φαντασμάτων σε φύλλα αγώνα αποκλειστικά και μόνο για την απόκτηση του προνομίου εισαγωγής στα ΑΕΙ, πέρα από την καθαρά αθλητική αξία.
Η πρόταση για κατάργηση και οι αντιδράσεις
Η αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων αποδεικνύεται δύσκολη, καθώς τα παραθυράκια στον νόμο αξιοποιούνται συχνά από όσους επιδιώκουν το πλεονέκτημα της μοριοδότησης για σχολές άσχετες με τον αθλητισμό, όπως η ιατρική, η νομική ή η πολυτεχνική. Ως μοναδική λύση προβάλλεται από ορισμένους η κατάργηση της μοριοδότησης γενικότερα, ή ο περιορισμός της αποκλειστικά στα ΤΕΦΑΑ, δηλαδή στον τομέα όπου ο αθλητής έχει αποδείξει την κλίση του.
Ο αντίλογος σε μια τέτοια προοπτική εστιάζει στον κίνδυνο αφαίμαξης του σχολικού αθλητισμού, καθώς ενδέχεται να πολλαπλασιαστούν οι πιέσεις προς τα παιδιά να εγκαταλείψουν τα σπορ υπέρ της αποκλειστικής ενασχόλησης με τα μαθήματα. Το ζήτημα αναδεικνύει τις διαχρονικές δυσκολίες αρμονικής συνύπαρξης της εκπαιδευτικής διαδικασίας με την αθλητική δραστηριότητα υψηλού επίπεδου στη χώρα.
