Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στην εκπομπή «Μια Ελλάδα Παρέα» και την Πένυ Καβέτσου, ο Δημήτρης Κίτσος μίλησε για την πορεία του στην υποκριτική, τις εσωτερικές του δυσκολίες και τις απαιτήσεις της δημόσιας εικόνας. Ο γνωστός ηθοποιός αναφέρθηκε στις ανασφάλειες που κρύβονται πίσω από την επαγγελματική επιτυχία, φωτίζοντας πιο προσωπικές πτυχές της ζωής του.
Αναφερόμενος στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, ο ηθοποιός εξομολογήθηκε πως δεν ήταν ιδιαίτερα ήσυχο παιδί, γεγονός που συνέδεσε με τη ΔΕΠΥ. Όπως περιέγραψε, μέσα στην εφηβεία πέρασε σε μια πιο καταθλιπτική φάση, ενώ το ζήτημα της διάγνωσής του το επεξεργάστηκε μέσα από την ψυχοθεραπεία, κάνοντας τα απαραίτητα τεστ που έδειξαν πως η κατάσταση σχετίζεται με τη φυσιολογία του εγκεφάλου και τραυματικά βιώματα.
Η στάση απέναντι στην ψυχανάλυση και τα ταμπού
Ο ίδιος σχολίασε τα ταμπού που συνοδεύουν την ψυχανάλυση, σημειώνοντας ότι λειτουργούν συχνά ως τρόπος κάλυψης ενός ασυνείδητου φόβου. Όπως τόνισε, πολλοί αποφεύγουν τη διαδικασία επειδή φοβούνται να έρθουν σε επαφή με τα σκοτάδια τους ή να αντιμετωπίσουν κομμάτια του εαυτού τους που μπορεί να τους προκαλούν ντροπή, προτιμώντας να υποστηρίζουν ότι δεν έχουν τέτοια ανάγκη.
Μιλώντας για τη σχέση του με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τη δημοσιότητα, ο Δημήτρης Κίτσος παραδέχτηκε ότι αρχικά η προβολή τού προκαλούσε αμηχανία και τη θεωρούσε σπατάλη χρόνου. Πλέον, ωστόσο, αναγνωρίζει ότι αποτελεί έναν τρόπο επαγγελματικού βιοπορισμού που τον ενδιαφέρει, καθώς βλέπει ότι αρκετός κόσμος καταφέρνει να εξασφαλίσει ένα ικανοποιητικό εισόδημα από αυτό.
Το τηλεοπτικό κόστος και η αυτοκριτική
Κλείνοντας, ο ηθοποιός αναφέρθηκε στη δυσκολία που αντιμετωπίζει όταν παρακολουθεί τις ερμηνείες του στη μικρή οθόνη. Παρά το γεγονός ότι η διαδικασία αυτή συνοδεύεται από ψυχικό κόστος, προτιμά να την κάνει για να βρίσκει εσωτερική ψυχραιμία και να εντοπίζει τα λάθη του.
«Θα ήθελα να με βλέπω όπως φαντάζομαι και ονειρεύομαι να είμαι ας πούμε στο επάγγελμά μου. Και δεν το βλέπω αυτό», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι αυτή η επαφή με την πραγματικότητα αποτελεί μια υπενθύμιση πως χρειάζεται ακόμα πολλή δουλειά.
