Στις 3 Νοεμβρίου 1944, η Ελλάδα προχώρησε στην έκδοση του μεγαλύτερου σε ονομαστική αξία χαρτονομίσματος στην ιστορία της, φτάνοντας τα 100 δισεκατομμύρια δραχμές. Παρά το αστρονομικό ποσό, το χαρτονόμισμα είχε ελάχιστη πραγματική αξία, καθώς η ελληνική οικονομία βρισκόταν σε κατάσταση κατάρρευσης εξαιτίας του υπερπληθωρισμού της Κατοχής.
Η χώρα είχε μόλις απελευθερωθεί από τα στρατεύματα κατοχής, ωστόσο οι συνέπειες της τετράχρονης περιόδου ήταν καταστροφικές. Οι κατοχικές αρχές είχαν επιβάλει τεράστιες οικονομικές επιβαρύνσεις και κάλυπταν τις ανάγκες τους μέσω της μαζικής έκδοσης χρήματος, προκαλώντας ανεξέλεγκτη αύξηση των τιμών και εξανεμισσισμό των αποταμιεύσεων.
Η πορεία προς την υποτίμηση
Από το 1941 έως το 1944, η Τράπεζα της Ελλάδος εξέδιδε διαδοχικά χαρτονομίσματα ολοένα μεγαλύτερης αξίας, περνώντας από τα χιλιάρικα στα εκατομμύρια και τελικά στα δισεκατομμύρια. Το πρόβλημα δεν αποδυκόταν σε αύξηση του πλούτου των πολιτών, αλλά στη διαρκή απώλεια της αγοραστικής δύναμης του νομίσματος.
Το ιστορικό χαρτονόμισμα είχε διαστάσεις 6 επί 12 εκατοστά και έφερε την υπογραφή του Ξενοφώντα Ζολώτα, τότε συνδιοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και μετέπειτα πρωθυπουργού. Στην μπροστινή όψη απεικονιζόταν η κεφαλή της νύμφης Δηιδάμειας και στην πίσω οι δύο πλευρές αρχαίου νομίσματος του Κοινού των Ηπειρωτών.
Η νομισματική μεταρρύθμιση
Η κυκλοφορία του συγκεκριμένου χαρτονομίσματος διήρκεσε μόλις λίγες ημέρες. Στις 10 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς, η κυβέρνηση προχώρησε σε νομισματική μεταρρύθμιση, καθορίζοντας ότι μία νέα δραχμή ισοδυναμούσε με 50 δισεκατομμύρια παλιές, μετατρέποντας τα 100 δισεκατομμύρια σε μόλις δύο νέες δραχμές.
Σήμερα, το χαρτονόμισμα των 100 δισεκατομμυρίων δραχμών εκτίθεται στο Μουσείο Χαρτονομισμάτων της Ιονικής Τραπέζης στην Κέρκυρα, αποτελώντας ένα από τα βασικά σύμβολα της οικονομικής καταστροφής της περιόδου.
